Dat was me de WinterWelVaart Wel, 7 &1 vertrokken uit een waaierig Buitenpost. De hoeden goed vastgezet op de krullen!
In Groningen werden we opgewacht door onze Reddies Klazien en Aafke, het 10tal was compleet! We spoedden ons direct naar de Salon voor Dames.
Daar binnen gekomen maakten ze terstond ruimte voor ons adelijke gezelschap, zodat wij tesamen plaats konden nemen aan de lange tafel om onder het genot van een enorme kop koffie of thee het program van Lady Luce te bekijken.
Via de prachtige Gaanderij naar Dé Kerstboom gelopen, die uitgebreid bewonderd en tja toen moesten we toch naar buiten in weer en wind!In ganzenpas achter elkaar naar de Hoge en Lage A,Queen wilde gelijk varen,direct en perfect getimed meerde de Emma voor ons af en gingen wij aan boord.In de salon van de Emma konden we ons warmen aan elkaar met een lach en gluhwein! (zie foto Lucketyn).
Salonboot en kapitein geheel alleen ter beschikking van ons PaarsRode gezelschap, wat een luxe! Al wuivend zijn we door/over de A gevaren,
Waren we compleet geweest dan was de reis vast anders verlopen,
Lady Luce zou een statig mooi boegbeeld geweest zijn,
terwijl Lady Adele de kapiteins het hoofd op hol had gemaakt!
Nu hebben wij ook volop genoten en de bemanning hun werk laten doen.Terug aan wal, te voet verder, kraampjes kijken en bekeken worden, altijd leuk.sommigen vroegen hoe laat ons optreden was, nouja zeg, onze aanwezigheid was al een hele voorstelling!Natuurlijk wilden we winterwolligwarm met z'n allen op de foto gezet worden door een echte fotograaf. Na lang overenweer gedoe eindelijk op de foto. de kwaliteit is dermate dat we dit gauw willen vergeten zoals de Queen ookal deed in een horecagelegeheid.Verder gekuierd, hoeden vasthouden tegen wind en regen, met al die nattigheid om je heen krijg je het niet alleen koud maar 'moet' je ook vaker.
Enfin één voor één plassen en anderen een warme plek zoeken, resultaat:
we waren Sjoerdtje kwijt...... zoeken, roepen, bellen....
signalement: makkelijk te herkennen, kleine vrouw met mooi paars kunstwerk op het hoofd Na een beetje paniek was ze gelukkig weer terecht!
Lucky Lady is haar oorbel-
kerstbal verloren, die hebben we niet teruggevonden, Sjoerdtje gelukkig wel!

Genoeg gelopen, nat en koud geworden, we wilden zitten, en warmte,

Gelukkig had Huis Maas een mooie grote hoge tafel voor 10 personen bij de openhaard voor ons klaar staan!Met een hapje en een drankje zaten we heel ladylike hoog boven het andere gezelschap verheven. De stemming in groep werd verdeeld,
enkelen wilden naar huis en anderen wilden blijven eten.
Zo ook gedaan,uiteindelijk allemaal veilig thuis na een
al met al, échte WinterWelVaart!!!

nb
volgend jaar gaan we weer
dan willen we sneeuw en doen we het program op de boten!


 
Over Tien Wiefkes in een Bootje en één Verloren Wiefke
 
Met z'n tienen waren we, met tien Wiefkes gingen we naar de Winterwelvaart.
Lady Luce had een fraai vormgegeven programma in elkaar gefabriekt en we besloten dat goed te bestuderen in de stationsrestauratie om vervolgens tot een duidelijk en weloverwogen programma te komen.
Onder het plafond van papiermaché warmden we ons aan de enorme mokken thee en koffie en praatten we over van alles behalve over het programma. 'Maakt ook niet uit', vonden we, 'we zijn maar met z'n tienen en we zien het wel.'
 
We zouden het wel zien dus en belandden rechtstreeks in een prachtig, antiek bakdekkertje voor een rondvaart van twintig minuten. Dat leek lekker makkelijk, want dan hoefden we niet na te denken.
De boot draaide om zijn as en legde opnieuw aan. Wachten moesten we, vertelde de schipper. We moesten wachten op een tegemoet stomend jacht en tja, beroepsvaart gaat nu eenmaal voor. De schipper nodigde ons uit in de kajuit, daar konden we wel wat drinken. 'Glühhh....', hij kon zijn woord niet afmaken. 'Glühwein' gilden we en struikelden het steile trapje af naar binnen. Want we zijn dan wel van de hoed, maar niet van de knoop immers.
Als tien kinderen-in-een-Kever pasten we makkelijk in het zespersoons kajuitje, we kregen ons bekertje Glüh en al glühde de wijn niet meer zo, we waren dolblij met dit droge kajuitje. Schipper wilde graag trots over zijn bootje vertellen, maar ons glühbloed stroomde waar het niet gaan kan: er moesten foto's gemaakt worden, details van onze creaties moesten worden bewonderd en we moesten giechelen en schuivelen, want ja tien Wiefkes in een kajuitje.
De opstomende tjalk voer ons voorbij en toen mochten wij op drift. Er ging een brug voor ons open. 'Even wuiven misschien?'. We wuifden. We zwaaiden. Riepen de bevolking toe.
Gelukkig waren onze armen bedekt en hoefden ons geen zorgen te maken over onze kipfiletjes. We keken naar de feeëriek verlichte zeilboten en we keken naar het volk op de kades.
 
Na het uitschepen begon het echte werk.
We dwaalden over de markt. We wilden de boten ingaan om naar de korte verhalen te luisteren en van muziekensembles te genieten.
Maar eerst wilden we een foto van ons laten maken in een stalletje met gebreide pakketjes. De schoenen moesten daar uit en dat weigerden we. Stel je voor, wat een verlies aan decorum! De foto kon wel op de kade worden gemaakt beslisten we.
Terwijl wij in formatie wachtten op de fotografe werden we aan alle kanten gekiekt door passanten. Een man begon ons te dirigeren en dociel hieven wij aan: "RED HAT SOCIETYYYY'. Ooh, schande, waarom kennen we nog steeds de tekst niet uit ons hoofd? 'Voortaan bij elke bijeenkomst zingen, hoor!' vond Lady Lucketyn. Iedereen knikte, ja die tekst zouden we toch eindelijk wel eens moeten kennen.
 
We dwaalden verder, we waren opnieuw koud geworden en moesten dus plassen. En wel NU!! Heel Groningen had het koud en moest plassen zodat er nergens plek voor ons Wiefkes was. Maar beter even een stukkie van de markt af, vonden we. Het was inmiddels koud en donker geworden. Koude voeten, koude blazen, alles was koud. We verlangden naar ons kajuitje met de Glüh.
Hàrd zouden we doorlopen om warm te worden.
'Sjoerdtje, waar is Sjoerdtje?' We telden de Wiefkes. Negen Wiefkes.
Sjoerdtje was weg! We verdeelden de troepen: jullie hier, twee naar de fotograaf die nog afgerekend moest worden, twee naar de andere kant. Hebben we telefoonnummers van elkaar? Houd je mobiel bij de hand.
Het duurde en duurde. Ik begon me ongerust te maken.
Ze zou toch niet...? Ze zou toch niet meegegaan zijn met een vreemde meneer met snoepjes, die kleine tengere Sjoerdt kan immers zomaar aan gezien worden voor een schattig jong meisje. Of zou ze in de gracht zijn gekukeld? Of zou ze er ordinair met de Wiven-Poet er vandoor zijn gegaan? Samen met zo'n spannende, ruige bruine vloot schipper op weg naar het grote avontuur?
De troepen werden telkens anders verdeeld, er werd druk getelefoneerd en we liepen zenuwachtig heen en weer. Best bang waren we.
Uit het niets kwam plots een dapper paars hoedje aangestapt. Lady Thesauré was na het privaat een andere kant uitgelopen.
Pfff!!
 
We zochten verder naar een plaatsje voor tien rillende Wiefkes. Bij Humanitas aten ze het kerstdiner en wij waren wij niet gewenst. De Sigaar, de Sleutel alles zat helemaal vol.
Huize Maas bood onderdak aan een hoge tafel waar we precies met z'n tienen omheen pasten. Ach, dat Huize Maas vroeger al onderdak biedend aan dolende tieners en studenten voor eenzame feesten.
Wij zaten heel gelukkig te wezen voor het haardvuur. Met z'n tienen!
We bekeken de foto. De voeten scherp, maar de gezichten waren witte wolken. Wraak van de fotografe natuurlijk omdat wij onze schoenen niet uit wilden doen.
 
En zo hebben we volgend jaar weer een leuk uitje voor de kerstdagen: Winterwelvaart. Zò leuk, al die concertjes en verhalen in die prachtige boten.
Gaan we doen!
 
Queen Nyn