Het zag er wat zorgwekkend uit op zaterdagochtend 30 mei j.l.  Stortbuien, hagel en een enkele donderslag. Wat moet dat worden voor ons Rode Wiefkes op de Pitch en Putt middag. Gelukkig had onze weerjonkvrouwe Marjoleine de buienradar geraadpleegd en voorspelde zij een droge middag. De kledingvoorschriften waren deze keer dwingend : sportieve outfit, schoenen met platte zolen, regenkleding enz. Op de foto’s is wel te zien dat wij ons hadden voorzien van stormvaste “lutje” rode hoedjes,( geheel tegen ons principe) windjacks en sportschoenen en shawls. Er bleken enkele wijzigingen in de aanmeldingen, Queen ging onverwachts met zus over de grens marcheren. Paula had ’s-nachts een akelige astma aanval gehad en was gesloopt ( hoop dat het beter gaat beterschap én nog de felicitaties) beiden meldden zich af. Nieneke had met stoeptegels lopen sjouwen en was door haar rug gegaan, zij was wel op het appèl verschenen, maar bleef gedurende de exercitie van de anderen een beetje lezen in de lounge en Hannelore tenslotte was door één van haar honden omver gelopen óók last van de rug,  was derhalve niet in staat te bukken. Lopen en slaan gaat nog wel en met  behulp van een ballenmeisje (..). zal het prima gaan, meldde zij. Dus... vooruit met de geit, aan de slag dan maar !

Een aardige jongeman waarvan mij de naam niet te binnen wil schieten, legde het spel uit..........( maar wacht eens even, dit komt mij wel erg bekend voor, hebben wij iets dergelijks al niet eens eerder meegemaakt ??? Even het archief raadplegen,  zie je wel.. in onze eerste zomer “boerengolf” staat er in de analen vermeld.) Is het dan nog nodig een verhaaltje te vertellen ?? Jazeker wel.. want dit keer niks geen stokken met klompen om een rode of blauwe bal, tussen de koeienvlaaien door, proberen in een emmer te mikken, niet “fielljer...” nou ja springen over de sloten, geen geruit kleedje uitgespreid halverwege voor een vrolijke picknick. Ook het deelnemersveld had een drastische verandering ondergaan zag ik op de foto’s, vele transfers van oorspronkelijke leden bleken er te zijn geweest, dus.... nieuwe teams met nieuwe leden .Bovendien ging het dit keer “op niveau “. Heuse golftassen met een pitcher en een putter (twee stokken dus)een aantal balletjes en enkele gekleurde pinnetjes werden door een aardige jonge vrouw (Laura, nee helemaal aan geheugenverlies lijd ik nou ook weer niet) aan ons uitgereikt. Het gebruik van e.e.a. én de huisregels werden door die aardige jongeman uitgelegd.

Er werden vier clubje van drie wiefkes samengesteld. Er moest een naam worden verzonnen voor de verschillende teams, zo kwamen er achtereenvolgens de Rode Porters, de  Bitches, de Rode Muggen ( een naam verzonnen door Heleen die tijdens een familie uitje op deze lokatie in het verleden bijkans door muggen is verjaagd) en de Paarse Putters aan de start. Het was een leuk gezicht al die Rode dopjes verspreid over “the green”. Hoe het bij de verschillende teams onderling is verlopen is mij enigszins ontgaan want concentratie op het eigen gedoetje was wel nodig. Af en toe steeg er een gejuich op bij een “hole”waaruit j opgemaakt kon worden dat er een punt was gescoord, daarna was weer wanhopig gejoel te horen bij een misser of een in het water geslagen balletje (dat was trouwens wel een overeenkomst met het boerengolf (bal te water en haal hem er maar eens uit zonder nat pak) Halverwege was er koffie in een tent, daarna nog vier holes te gaan en zat het er weer op. Verzamelen bij Laura die de puntentellingen in  ontvangst nam om de winnaars te bepalen en de medailles uit te reiken. Ja die administratie bijhouden, ook een overeenkomst met het boerengolf, is dat wel volgens de regels gegaan ?? De wiefkes kennende zou er best wel wat gesjoemel aan te pas zijn gekomen toch?? of niet ?? Hoe dan ook de Paarse Putters bleken het minst aantal slagen nodig te hebben gehad, dus zij (zouden) worden gelauwerd.

Daar kwam natuurlijk heibel van, veel verontwaardiging, “kan nooit eerlijk gegaan zijn” “vals spel” “omkoping” ( heel aktueel momenteel)... enz. enz. Nou scheids erbij, bijna rukte de  ME uit, maar uiteindelijk keerde de rust weder. Tot mijn grote verbijstering hoorde ik bij de winnaars ( nog nóóit gebeurd) ik had even niet door bij die Paarse Putters te horen. Daarna óp naar de koffie met gebak. Aangekomen in de ontvangsthal, waar Nieneke geduldig op de afloop zat te wachten, had Jikke voor de grootste huilebalk verliezer ( Adèle) een troostprijsmedaille. En zo kwam alles weer helemaal goed, zoals altijd bij de Rode Wiefkes. Wat daarna nog ? drie meisjes taaiden af.... de rest vervoegde zich in een restaurant op een heuvel met uitzicht op het water en ging, hoe kan het anders, aan de drank. Rineke kwam na het sluiten van de winkel gezellig mee smikkelen. Aan alles kom steeds weer een eind, zo ook aan  de leuke middag en dit stukje proza.. Dank weer aan het O.C,  Erica en Hannelore dit keer. Het was weer SUPER. Tot gauw maar weer,