Op 13 februari gingen we naar de kroeg in Oudega. Daar trad FRJEMD fOLK  op. Hannelore schreef het volgende verslag:


Lieve Reddies
Het was me wat. Ik heb even moeten bekomen hoor. Afgelopen vrijdag avond hebben wij als keurige red hat lady's kennis gemaakt met wel heel erg FRJEMD VOLK
Ons, en de anderen die er ook waren, werden gevraagd om in een voertuig te stappen en mee op reis te gaan. Hoe we in ierland gekomen zijn weet ik niet, maar opeens waren we daar en de Keltische liederen vlogen ons om de oren. We hoorden the Song of Ireland, the Cliffs of Doneen, Oh Danny Boy, maar ook mijn eigenste favoriet, Hush Hush. 
Maar Ierland is kennelijk niet groot genoeg, want we gingen ook naar Schotland, ondertussen luisterend naar The Fields of Gold, Only our rivers run free en Thirty Foot Trailer. 
En een slecht weer dat we hadden tijdens deze reis. Alle seizoenen hebben we langs zien komen. 
Gelukkig werd er halverwege de avond even aangelegd, zodat we onder het genot van een drankje als lady's even met elkaar konden babbelen. En ons onder de bewonderende blikken wat voortbewegen van her naar der om zo ook even een babbeltje te kunnen maken met ons nieuwe lid, zij luistert naar de naam Birgit.
Na een klein half uurtje werden we gevraagd onze plaatsen in het voertuig weer in te nemen. Het voertuig zat vol. Hierdoor was het niet mogelijk om de ruimte met gezellige zitjes in te richten wat sommigen een beetje verwacht hadden.

Voor we weer vertrokken hebben twee van onze lady's een collecte gehouden voor dat FRJEMDE FOLK
Daarna ging de reis verder, door weer en wind en heen en weer tussen Schotland en Ierland. Ook deden we even Londonderry aan, maar dat is niet goed, zo zeg je dat niet, zo leerden wij. Je mag alleen maar over Derry spreken. Bijna aan het einde van de reis was er tot grote opluchting van enkelen gelegenheid om aan de zijkant van het dek nog even een dansje te doen. Het was verder niet een avond met klap your hands and stamp your feet, maar het was een lust om dat vreemde volk samen te horen zingen. Waren de solo's hier en daar soms niet helemaal zuiver, de samenzang was schitterend (en ik heb genoten van het gitaarspel)
Ach één rood/paars meisje had kennelijk een afspraakje met één van die vreemde mannen.  Misschien was hij wel bang, dat zij hem niet herkennen zou, want opeens, na het derde liedje, pakte hij een rood hoedje en een rood dasje uit zijn meegebrachte tasje en deed dit op en aan. Je zag toen bij onze Marjoleine de kleuren op en af gaan en in de pauze hebben ze elkaar opgezocht. Het was duidelijk te zien, zij zijn aan elkaar verknocht.
Rond 11 uur konden wij, na natuurlijk het vreemde volk van voldoende applaus voorzien te hebben het voertuig van de reis verlaten. Na nog een lekker drankje genoten te hebben zijn wij huiswaarts gegaan. 
Bekaf van die lange reis, maar heel tevreden over de reisleidster. Ze sprak weliswaar in het Fries, maar ze had wel de nodige kennis aan boord.