Zadelpijn en ander damesleed.


FIETSEN... het is niet mijn favoriete
bezigheid, sterker nog ik heb er een behoorlijke hekel aan. Goed in het dorp of in de stad, een prima vervoersmiddel, maar vanuit de buitengebieden, nou nee, altijd wind en regen tegen.
Dus het fietsevenement van Red Hat heb ik tot het laatst toe genegeerd, wel
aangemeld maar toch .. niet aan denken.

Zaterdagavond echter bij de avondetappe
van de Tour, meldde ik het toch maar even terloops.. “oh ja morgen fietsen met de wiefkes”.
Deze mededeling veroorzaakte enige
deining aan de Trekweg. “Sodeju, dat had je wel eens wat eerder mogen zeggen.
Ik moet eens gaan kijken waar die fiets gebleven is, wanneer heb je eigenlijk voor
het laatste dat ding gebruikt ?”.
“Nou dat weet ik precies, de tweede zondag in
juni vorig jaar, maar hoezo “kijken” hij staat toch gewoon in de schuur, de banden moeten misschien even opgepompt worden”.
“Ja in de schuur achter de
tafeltennistafel en die stapel planken en ik heb er net als m’n gereedschap van het repareren van de dakgoot en m’n visspullen en zo voorgezet”.
“Vis-spullen? wat moeten die daar nou je
vist nooit”.
Nee maar onze dochter kwam toch vorig jaar, of is het al langer geleden de tijd vliegt, met het lumineuze idee dat ik maar eens moest gaan vissen met kleinzoon.
Ik heb er zelfs een visvergunning voor aangeschaft. Alles
staat dus klaar maar vooralsnog geen enthousiasme bij
kleinzoon”..

Afijn zondagochtend rond elf uur stond
m’n karretje klaar, helemaal schoongepoetst, banden opgepompt, olie ververst, ruitenvloeistof aangevuld.. oh nee dat hoeft niet bij een fiets.
Hoewel.. ik kan mij nog herinneren dat ik in de grijze oudheid eens een fiets heb gehad met zo’n
scherm van mica op het stuur om het, een jaar daarvoor,  aangeschafte kind uit de wind te houden wanneer er gefietst moest worden om wat voor reden dan ook.
Dat scherm moest af en toe wel schoon gemaakt worden om het arme schaap nog enig zicht te geven.

Hoe dan ook het werd tijd te vertrekken, 12.30 uur bij Kapenga was de afspraak.
Tegen de tijd dat ik de Voorstraat
bereikte was ik alweer in het stadium van chagrijn want ja hoor, niet zo erg veel wind maar natuurlijk wel TEGEN
, het water liep mij alweer af jesses wat haat ik dit toch. Niet opgeven nu want ik zie daar ter
hoogte van het leuke winkeltje Buitengewoon twee rode dopjes, ja hoor Arina en
Heleen echter .. nee hè, FIETSONDERSTEUNING !!!
“IK zet ‘m op heel zuinig hoor” zei Rineke,” dan ga ik niet zo hard, kun je me waarschijnlijk wel bij houden” Jaja.
Daarna werd het zwaan kleef aan, Hinke bij Kapenga, Marjoleine bij de Chinees en toen op naar Twijzel waar de rest van het peloton al klaar stond bij de villa
van Sjoerdtje.
Onze ploegleider( nee de vrouwelijke vorm ga ik niet meer gebruiken) Eureka gaf ons allemaal een vlaggetje, paars met een rode hoed er op
gestikt, hartstikke leuk, helemaal zelf door Erica vervaardigd, dat aan de fiets
gebonden moest worden.
Daarbij  nog een verrassingspakje voor onderweg en klaar waren we......nee..... Sjoerdtje wilde nog even pronken met haar tuin. Nou dat
was weer een openbaring, wat een paradijs zeg, schitterend, ach wat steekt mijn
boerenerfje daar toch schameltjes bij af. Bij Nieneke de vorige keer ook al zo’n lusthof ( een tuinentocht langs de pareltjes van de Rode Wiefkes is dat misschien een idee?). Intussen bekeek ik het materiaal eens even ... vier e-bikes, vijf doorgewinterde fietsters en
ik. Dat belooft wat !!! Goed we gingen de paden op en de lanen in. Ploegleider voorop en materiaal(wagen) Sjoerdtje achteraan. Prachtige tocht, wat zijn er
toch  pareltjes in de Friesche Wouden. Veel afwisseling
gelukkig ook schelpenpaadjes waar we achterelkaar moesten fietsen, zodat het tempo voor mij
te doen was, want op brede asfalt(fiets)paden ging het er flink tegenaan.
Eerst stop bij een watertje Eastermar waar het druk war met zwemmers en zonaanbidders,
daarna zigzaggend naar de Leyen, het restaurant nog bekend van de Solexonderneming. Terras natuurlijk ook overvol, maar ziet... een koppeltje Rode Hoeden verschijnt onder aan de trap en opeens schoof iedereen op de bankjes een beetje op zodat wij toch een
plaatsje tot onze beschikking kregen. Meteen wijn natuurlijk , overigens niet voor iedereen er zijn tenslotte principieelen onder ons, die het bij fris
houden, rijden onder invloed... no way... (is niet altijd de reden hoor, sommigen lusten het gewoon niet,  alcohol bedoel ik, kan het me niet voorstellen
maar toch). Wat er verder nog ter tafel of in de hand kwam zie de foto’s. Te beschamend volgens sommigen.. patat jakkes.. ik hoor hier niet bij. Ach het was
om de alcohol te dempen zullen we maar zeggen, tenslotte moesten we nog een flink eindje en dat liefst niet al te slingerend. “Nou meiden weer op de pedalen
hoor” riep onze ploegleider en nadat wij weer aan allerlei gepeupel onze
doelstelling hadden uitgelegd werd de terugtocht aangevangen. Ter hoogte van Kootstertille taaide een groepje van drie af richting de Westereen, de rest ging
richting B.post.
`Nu wil ik eerst een softijsje en wel zo
groot mogelijk, dat heb ik het hele jaar nog niet gehad`  meldde Hinke, nou dat trof want er doemde een snackgebeuren op aan de horizon. Weer zitten dan maar
gelukkig op stoelen want jongens ik heb toch een zere k...zadelpijn. Na weer wat PR werk te hebben gedaan, houdt dat nooit op , weer opgestegen voor de laatste
kilometertjes.

Bij Lutkepost de laatste afsplitsing, mocht ik goddank alleen fietsen, wat ging dat lekker !!! Eigen tempo, niet
hoeven kletsen dus niet achter adem, Dijkhuisterweg op heerlijk, heerlijk ,ik kreeg de smaak te pakken had zo door kunnen gaan naar Groningen, maar ach bij de
Trekvaart toch maar linksaf. Hond hoorde mij niet aankomen, want.. niet met de auto, die herkent ze direkt en dan staat ze al voor het hek, maar nu volledig
van slag doordat ik al binnen was voor zij het in de gaten had. Al met al.. het was een heerlijke middag, weer als vanouds, gezellig, leuk, sportief maar... één
keer per jaar is  voor MIJ voldoende.
Veel dank weer verschuldigd aan het organiserend tweetal.
 
Zie jullie allen weer, hopelijk op het terras bij
Mohammed, de laatste vrijdag van deze maand. Tot dan.
 
Groet Luce.

Ps. Ondanks het zachtjes opstekende windje is er maar één hoedje afgewaaid, wel dreigde het twee keer mis te gaan voor een ander veel forser exemplaar, vooral langs het water was het oppassen, want stel je voor, moeten we nog zwemmen ook om hem (of is het HET) op te
vissen, dus naast pleisters en een verschoning is het ook handig een badpak mee te nemen in het vervolg, toch Marjoleine. gr. L