Dit opstel is bestemd voor de "absenten" zoals daar zijn:
Vice Rita. Lieve, Ria, barones Gerarda, Aafke, Geertje, Klazien, Hinke, Reina, gravin Ucks en Rineke.

De rest was erbij, zij kunnen nu rustig een wasje gaan draaien, een pan groentensoep maken, een literair verantwoord boek ter hand nemen, hond uitlaten, whatever...
Zo. zijn we onder ons ?? dan kan ik antwoord gaan geven op jullie ongetwijfeld prangende vraag: "hoe was Borkum . wat hebben jullie allemaal gedaan". Ja wat hebben we gedaan..niet zoveel eigenlijk, stukje varen, stukje treinen, beetje flaneren, uurtje lunchen, stukje rijden rijden rijden in een wagentje, beetje winkelen, wat op een terrasje hangen, toen weer treinen en varen, nou dat was het wel..
Hé..., zullen jullie zeggen,was het dan wel leuk ???
Was het LEUK ?? Het was weer HILARISCH !!!
Borkum is Borkum niet meer na het bezoek van de Rode Wiven.
Het begint natuurlijk altijd al bij het verzamelen.
Wisten jullie trouwens, dit even terzijde ( jullie zullen inmiddels wel gemerkt hebben dat ik dol ben op tussendoortjes) .. de Reddies komen altijd wel heel nonchalant en relaxed aanlopen op de verzamelplaats, dat is maar schijn hoor. velen van ons zijn de dag vóór de aktiviteit al geagiteerd bezig de outfit door te passen en klaar te leggen om zo voordelig mogelijk voor de dag te komen om dan vervolgens op de dag zelf gestressed en op het laatste moment de deur uit te rennen, in de slaapkamer een berg paars rode rommel achterlatend. Ja.. je hoort nog eens wat als je achteraan loopt en je stil houdt, hoewel... verschillende keren kreeg ik het bevel "dit maar niet in het stukje te vermelden"..

Hoe dan ook... Om op Borkum te geraken dien je eerst een tocht te maken door het desolate gebied van de Eemshaven, wat een treurigheid zeg! Eenmaal op "het schip" echter werden wij ontvangen door een zeer "swarte man" met een kaal hoofd en een bulderende lach in een hagelwitte outfit. Hij was van de catering en had een gemütlich hoekje voor ons klaar gemaakt met koffie en gebak.
Wat een contrast op een boot vol bleekscheten.Hoewel in de trein zat Queen onbeschaamd te sjansen met ook een zwarte man, deze met dreadlocks (was het nou Marley of Miles) en dat nog wel onder de ogen van zijn vriendin ( er komt vast een foto van op de side) dus het bleken gelukkig niet allemaal "witjes" op dat schip. Intussen werden we weer bestookt met vragen. We doen wat aan PR hoor. De zelfgemaakte lunch werd geserveerd op een "stormbreker" aan het strand.Het was een compleet "tapas" buffet...jammie jammie !! Tijdens het nuttigen van dat alles was het water ( zonder dat we er erg in hadden) allengs flink gestegen zodat alle tassen en aanverwante artikelen ternauwernood op het droge konden worden gebracht.
Gelly ging in ondergoed te water, hetgeen later in een chique winkel bij het passen van een (harembroek) ietwat onhandig bleek ( want nog aardig nat, altijd een schone onderbroek meenemen reddies, je weet maar nooit) nou ze heeft er wat op gevonden hoor, laat ik aan jullie verbeelding verder over. Rustig flaneren en winkelen was nog een hele toer, want om de haverklap moesten we op de foto met de een of ander. De koetsier van de huifkar, waarin wij een tocht over het eiland maakten, reed ineens en straatje in, de paardjes raakten danig van streek want het was niet de gebruikelijke route, wat bleek, Herr Akkerman ( ja ja Nederlandse voorouders zei hij) legde even bij huis aan om z'n fototoestel te halen want op de foto met ons zou hij in ieder geval.
In afwachting van de trein naar de haven en intussen danig vermoeid en enigzins landerig besloten wij nog een ijsje te pakken.
Visualiseer deze situatie maar eens:
Een soort boulevard , terrassen (met veel volk) aan de ene kant, er tegenover een lange muur met daar aan vast een lange bank en dertien Rode Hoeden likkend aan een ijsje, zie je het voor je? Nou de voorbijgangers ook..dus.. juist de ene fotoshoot na de andere, het werd zo erg dat wij teneinde raad met "de pet zijn rondgegaan" d.w.z. een rode hoed omgekeerd op een paars kleedje voor onze voeten en ja hoor, het werkte geld werd ons toegeworpen, Het hele terras aan de overkant lag dubbel. ( geld is weer teruggegeven hoor).
De man van het ijs verliet zijn nering om zich aan onze voeten te vlijen zodat er ook van hem (met ons) een kiek gemaakt werd door vele omstanders.
Het weer... ja het weer.. het zag er aanvankelijk niet zo erg goed uit, maar onze reisleidster (Marjoleine) had zich de weken voorafgaande aan deze onderneming dagelijks ter kerke, cq, moskee, cq synagoge begeven en de nodige kaarsjes opgestoken ( een vermogen aan kaarsen meldde zij). Ik zal je zeggen, ikzelf geloof niet in een Hogere Macht, maar aan de macht van Marjoleine met haar kaarsjes geloof ik van nu af onvoorwaardelijk, want het weer was schitterend alleen op de boot terug een kort spatje en in de auto naar huis een wolkbreuk.

In de trein echter liet Gelly ons zien dat zij op alle weersomstandigheden voorbereid was geweest. Uit haar tovertas haalde zij vervolgens te voorschijn .. een dikke kabeltrui, een warm vest, twee warme shawls, een paar gebreide kniekousen.. ik verwachtte nog een paar snowboots maar nee dat net niet, volgende keer misschien een droge onderbroek ?? enfin weer veel lol natuurlijk. De conversatie ja de conversatie. Vice Rita en Lieve, misschien moeten jullie nu maar wat anders gaan doen want de conversatie nam weer bedenkelijke vormen aan.. van een opgeheven "stokje"(jonkvrouwe Lukketine) via een smeltend ijsje met vreemde vorm tot het eten van een banaan met een deukje (tsarina Catherina) denk daarbij de insinuerende lachjes, ach ja het leven van een vrouw gaat vanaf de luier via Allways en TenaLady naar..als je pech hebt naar alweer een luier. Daartussen hormonen hier hormonen daar, opvliegers , kipfileetjes, lovehandels etc. etc, het is allemaal voorbijgekomen maar... zonder klagen maar wel met heel veel gelach en humor.

Zoals gezegd op de terugweg in de auto een gigantische wolkbreuk, Queen in haar koets verdween al gauw uit zicht in al dat wonder en geweld, ze moet wel haast wat (bonnen) hebben gekregen, want waar 80 mag rijdt ze 100 en waar 100 mag rijdt ze 120 lijkt het wel.
Nou ja toen ik weer in huis kwam zong Daniel Loohus net "Alles kan, ja alles kan, of het ook gebeurd dat ligt eran.
En zo is het en "net oars" Marjoleine dankjewel voor de perfekte organisatie, mag je meer doen.
Tot slot lieffies, wát jullie ook gedaan hebben deze bewuste zaterdag, het kan nooit zo leuk zijn geweest als:
13 Rode Hoedjes op Borkum.

Tot gauw ROOD/PAARSE groet Lady Luce.