IJstijdenmuseum 30 december

 

Met zijn tienen waren we en wat zagen we er mooi uit!
En wat lieten we vol trots onze nieuwste aanwinsten zien. Paarse jurkjes, vestjes en sjaals en blingbling vaak gekocht bij uiterst goedkope kledingzaken waar veel van ons normalitair nu niet direct ons chique feesttenues kopen, maar waar je klaarblijkelijk heel goed kunt slagen voor ons doel.
Hinke werd misselijk van de verse verf van haar rode hoed, Marjan had haar slag geslagen in de winkel van Rineke en Prinses Rita had haar boa om die ze van haar baas had gekregen. We vormden met zijn allen een prachtig boeket.

De rondleidingen waren leuk en goed. Zoveel over onze regio waar we in wonen, een perfecte verdieping na onze wandeltocht in Oostermeer. Niet te lang, niet al te diep, maar bevatbaar voor mij als leek. Zowel Jan Kloosterman (wat kan die vertellen, man!) als ooh, hoe heet hij nog maar (gêne) wisten ons te boeien met hun betogen over de prehistorie, Tjerk Vermaning, levensbedreigende en multifunctionele vuistbijlen, holenberen en ammonieten die als fossielen in kolfjes aan nog meer levensbedreigende rotsen hangen.
Barones Emma had niet alleen lava meegenomen uit IJsland, ze had ook nog een bontje van een heuse holenbeer aan.

Toen ik in alleen terugliep van het museum naar de Point, werd er naar me getoeterd. Ik verwachte een auto van een Rood Wiif, dus ik zwaaide uitbundig terug. Bleek het een auto te zijn vol met jonge jongens met veel te veel hormonen. Ik had chance! Het is heel lang geleden dat mannen (hoe fout dan ook) me nafloten.Want een rode hoed al niet vermag!

En toen de nazit...
Enkelen liepen nog even de winkel van Rineke binnen om even gedag te zeggen en ons te showen vanzelf.
Hoewel onze mannen officieel niet meedoen bij onze uitjes konden ze de verleiding van de kroeg niet weerstaan. Aart, Jan, Uulke en Frits, ze waren er weer, want het was immers een open dag van het IJstijdenmuseum. En volgens mij vinden ze het gewoon heel gezellig met die Rode Hoedjes. Ze bleven keurig met elkaar aan één hoek van de tafel zitten.
We toostten op Tineke, natuurlijk. Het grijpt een elk van ons aan.
En we toostten op het nieuwe jaar vol met leut en vrolijkheid met elkaar.

Ik had ter inspiratie hèt RHS boek van Sue Ellen Cooper meegenomen, de oprichtster van de RHS. Het boek schoof sàmen met een leesbril over de tafel. Of die bril wel schoon was, geitte Lutske. Maar zo konden we tenminste wel lezen, met z'n allen door één bril. Vuil of niet.

Er kwamen nieuwe ideeën over nieuwe uitjes en we spraken over onze communicatie per mail. Hoe je een 'groep' aan kunt maken zodat je niet iedereen apart hoeft aan te klikken als je iets wilt mailen. We brengen niet alleen gezelligheid, maar we leren zo tussen neus en lippen door ook makkelijker met moderne communicatie middelen om te gaan. En dat is ook heel wat waard.
Alles was even heerlijk chaotisch en structuurloos.
In elk geval leek het ons een goed idee om er met elkaar over te praten als we aan het breien zijn en als Barones Emma is uitverteld over haar WAARGEBEURD verhaal op 15 januari. Zij voorspelt dat er van breien dan niks meer komt...

Hoewel de Point een ouderwetse kroeg is waar ook gerookt mag worden en dit zeer wordt gewaardeerd door de rokers onder ons, bleek toch één van ons daar serieuze fysieke klachten van te krijgen. Daar willen we dus graag rekening mee houden!

Wat ik errug leuk vond is dat zich twee aspirant chapterettes zich bij ons voegden. Nine en Marjan. Ze wilden kijken wat er toch voor vlees in die Rode Hoeden zit.
We staan immers open voor nieuwe Wiven. Ik weet niet hoe dat is afgelopen, ik moest voortijds weg.

Weet je, het leukste, ja het alderleukste vond ik dat ik het enthousiasme voor onze Rode Wiven steeds voelde groeien. De verbondenheid die ik voelde groeien. De zin om dingen met elkaar te doen.
Ik ging opgeladen weg en dat is volgens mij nu precies de bedoeling van onze 'hoots'.



Met veel hartelijke en rode groeten,

Queen Nyn