After the ball in Eenrum

 
 
 
Kijk... een aktiviteit organiseren voor de Rode Wiefkes is geen sinecure, ik heb dat geloof ik al eens eerder gemeld.
In het dagelijks leven zijn onze leden zéér verstandige vrouwen, velen met een verantwoordelijke en belangrijke baan en de oma’s c.q beppes onder ons verlummelen ook niet bepaald hun tijd, veel vrijwilligerswerk, op de kleinkinderen passen... noem het allemaal maar op, al die belangrijke zaken.
Echter zodra het paarse kleedje en de Rode Hoed in zicht komen is het gedaan met de nuchterheid, het wordt op z’n zachts gezegd wat rommelig.
 
Neem nou het Geuren Kleuren Gebeuren naar Eenrum, je zou zeggen “piece of cake”.
De organisatoren doen een aankondiging m.b.t. het programma de deur uit, de Wiefkes melden of ze wel of niet mee gaan, men bepaalt de wijze van vervoer, de kosten, hoe te komen tot wat de maag vraagt en vooral niet vergeten : waar wordt er geborreld.
Klaar als een klontje toch?.... een kind kan de was doen.
Welnee.. er komen nogal wat slapeloze nachten en zuchtende mailtjes voor het O.C. aan te pas, zo hoorde ik.
Er gaan 14 hoedjes mee, één moet worden opgehaald en één is er al, rijdt alleen de terugweg mee, dus dat wordt dan....
nee.. er gaan nu maar 12 hoedjes mee dan komen we op... Stop... er gaan nu 13 mee, zucht zucht..
Voeg daarbij nog de mails van iemand die zich er zo nodig mee wil bemoeien (helaas was dat schrijver dezes .. ik beloof beterschap, dit is mijn allerlaatste mail, van nu af : oogjes dicht, snaveltje toe en laptopje in de kast) en de paniek slaat toe.
Ondanks dit alles : we waren op tijd present VOOR het station.
 
Kunnen we vertrekken? jazeker, “Wie gaat voorop ?, ik heb geen Tom-Tom” Nou volg haar maar, zij weet het wel . Ho nee, wacht even, “Ik wil om uiterlijk half vijf weer thuis zijn, Oh nou, wie nog meer? Okee dan jullie allemaal in die (grijze) auto, klaar nu ? yes lets go. Verrek.. rijden er nu vier auto’s ?? we hadden toch afgesproken dat... nu zitten we niet goed met de vergoeding.. weer zucht!.
Ik zat in een auto met Wiefkes die het Groninger Landschap en dorpen niet zo zagen zitten. “Ik zou hier niet willen wonen hoor” “Nou ik zou hier ook niet dood willen worden gevonden”!!! daar zat ik dan als geboren Molleboon, te genieten van dat landschap...
Affijn we kwamen heelhuids aan in Eenrum.
Jullie hebben natuurlijk inmiddels de foto’s wel gezien. Ik dacht bij het zien van die plaatjes :”waar doet mij dit aan denken” Jawel Adellijk Wandelen en Beetsterzwaag. Sommige koppies onder de hoedjes waren veranderd maar de opstelling kwam aardig overeen.
 
Een plaatselijk mijnheer voor de troep, dit keer geen leraar maar een medewerker van de groenvoorziening of zoiets, door deze waarschijnlijk drukke baan had hij geen tijd gehad voor de tandarts, want er ontbraken een paar tanden, maar voor de rest wist hij veel over rododendrons, want dat was wat wij kregen voorgeschoteld rododendrons en nog eens rododendrons, in allerlei kleuren en vormen, hier en daar een verdwaalde beuk, of segoia en ander spul maar hoofzakelijk rododendrons prachtig daar niet van.
Ik heb helaas geen groene vingers, weet niks van plantjes, maar weet nu veel van rododendrons.
Indrukwekkende struiken, alleen de naam al.. RODODENDRON,.. beetje olifantachtig, klinkt toch heel anders dan bijvoorbeeld ”madeliefje” zeg nou zelf.
 
Wat verder nog??.. lekkere koffie met gebak met op de achtergrond een musicerend groepje. Gezellig !!
Daarna naar Abraham,.. daar wij allemaal inmiddels wel weten waar die figuur de mosterd haalt, gingen we maar gelijk aan de drank.
Een enkeling had nog niet genoeg van plantjes en vervoegde zich bij de Kleine Plantage, wat dat wezen mag?.. géén idee.
Anderen bezochten nog even een kaarsenmakerij en een heel leuk winkeltje,( jazeker dat hebben ze ook wel hoor, in de Groningse prairie), waar weer het e.e.a. aan rood en paars werd aangeschaft.
Bij thuiskomst ontdekte ik dat ik inmiddels in het bezit ben van de vijfde rode rok en het zesde paar rode schoenen.
Hoeveel kan een REDDIE aan.
De “halfvijfers”waren allang thuis toen de rest de terugreis aanving.
Nadeel van het vervoer met de auto is toch de “after the ball”stemming, (persoonlijke mening).
Mijn medereizigers gingen in elk geval nog genoeglijk samen dineren.
Goed idee. Ik kon helaas niet meedoen vanwege verplichtingen elders die avond.
 
Tot slot.. Lucky Lady Alma en Markiezin Hannelore, veel dank voor deze leuke middag, het is allemaal helemaal goed gekomen, zoals altijd, zelfs het weer werkte mee, dus.... niet zoveel zuchten de volgende keer ,het maakt de anderen wellicht schichtig denk ik en de bedoeling is dat we allemaal een keer het voortouw nemen toch??
 
Intussen maken wij ons op voor de volgende trip nadat wij bij Mo weer hebben bijgepraat op de laatste vrijdag van de maand.
 
Tot later, Warme groet Lady Luce.