Wat gebeurde er op zaterdag 27 november 2010 in Oostermeer?

Vanwege bovenmatig verantwoordelijkheidsgevoel waren Kroonprinses Rita en ik al véél te vroeg op de Komerk in Oostermeer.
Uit verveling begonnen we een fotoshoot, Riet op de foto en Nyn op de foto. Inspirerend hoor...
Voorbijgangers moesten om ons lachen en maakten grapjes om onze outfit.
Rita werd by the way ten huwelijk gevraagd door een passant. Riet vertelde dat zij vandaag 26 jaar getrouwd was, maar dat maakte geen indruk op haar amant: 'Twee echtgenoten moest ook wel kunnen' vond hij. Gelukkig vond zijn echtgenote (38 jaar getrouwd) twee mannen ook een beetje veel van het goede, dus het liep met een sisser af. Lucky Riet.

En toen stroomden de rode hoeden binnen. Wat een verrassing telkens. Wat een verrassing wìe er uit een auto stapte en hoe ze er zich hadden opgedoft en uitgedost. Wat was het een lol elkaars creaties te bewonderen. En hoe leuk het was om te horen waar de dingen vandaan kwamen. Uit een feestwinkel, van de Action/kringloop/ Vögele/webshop van de RHS/ Henk ten Hoor/eigen kelder/..... Kleren geverfd, uit de kast gejat van een dochter of uit een oude verhuisdoos geplukt.

We gingen op pad. Tijdens een héél serieuze uitleg over elzensingels zagen we in de verte een Roodkapje aan komen snellen. We wisten direct: 'een Rooie,dat is één van ons'.
Het was Elly. Ze had tien minuten lang voor de brug moeten wachten, had als een gek door Oostermeer gereden en vervolgens haar auto aan de kant gezet ergens in de modder en was gaan rennen. Ze vond ons en de harmonie was hersteld. Wat een gedrevenheid!
We wandelden en we kletsten en we kletsten en we wandelden. We snoepten van een heel fout (want óóh die heupen) chocoladesnoepje op het uitkijkpunt en baggerden verder. Lutske vertelde ons het sprookjesverhaal van een stobbe.

En daarna kwam het VRESELIJKE. We moesten een balspel doen. Getver. Met zijn allen in een kring. Overgooien en dan de namen bij de gezichten onthouden. Gruwelijk, want heel confronterend. Vonden we allemaal. Ik kan geen gezichten onthouden, geen namen onthouden en ik kan niet gooien en niet vangen, 'n Gruwel dus.
Het was een prinsessebal, met van die mooie rimpelloze Disney-frommekes erop. Dat ook nog.
Het was léúk! En ik leerde. We leerden allemaal. Zelfs later in de kroeg wist ik nog de namen. Zolang iedereen met z'n rooie hoed en paarse sjaal blijft lopen weet ik nu wel wie wie is.
Straks, in het dorp en incognito weet ik het vast niet meer, dus wees niet verbolgen dat ik je niet enthousiast begroet. 'n Soort van autisme is dat. Dat weet je maar vast.

Elly pikte haar auto op die ze in de gauwigheid op het zandpad had geparkeerd. Wij liepen door naar de kroeg/galerie de Zandloper. Elly had al tegen mij gezegd dat ze nog andere schoenen aan wilde doen die ze in haar auto had. Ik dacht nog : 'tjee, ze heeft haar tijd wel nodig'.
We zaten achter ons vijfde glas wijn (nou ja, zo ongeveer) toen Rita zich afvroeg waar Elly toch gebleven was. Consternatie, want het was inmiddels bijna donker. Luce die ABSOLUUT niet DE Secretaresse genoemd wil worden had wel de Rode Wiven- adressenlijst bij zich waardoor Rita kon bellen met Elly.
Elly zat héél erg vast in de modder, had al haar kartonnen dozen uitgerold onder haar banden (want je bent nu eenmaal zelfstandig en je kunt jezelf héél goed redden in je eentje, toch?) en is uiteindelijk op zoek gegaan naar hulptroepen. Eerst niemand thuis, later vond ze een meneer-in-bad die wel een andere meneer wist met-een- trekker.
Warm in de kroeg hoopten wij nog op een spannende boer voor haar, maar de uitbaatster wist ons te vertellen dat daar weinig kans op was. Dat òòk nog!
Nou ja, na heel veel gedoe kwam Elly binnen. Verkleumd. Met haar prachtige zelf gefröbelte hoed en - cape. La pauvre!!
Eerst al dat oponthoud bij de brug en hijgend achter ons aan wezen rennen, daarna dat eenzame gemodder met die auto...
Als je een hoedje mag geven dan is dat wel voor Elly wat mij betreft!

In de kroeg hebben we plannen gemaakt voor de nabije toekomst, maar dat hoort niet in dit verslag, dat hoort in een andere mail. Dat hoor je nog wel.

Ik vond het een heel vrolijke en ontspannen middag en oh, wat heb ik gelachen en ik kijk heel erg uit naar het vervolg....


Met veel hartelijke, rode groeten,

Queen Nyn