Lieve Aafke, Klaziena, Reina, Gelly, Geertje en Marjoleine.
Nou meisjes... vergeet in het vervolg de studie, het werk, die oude tante, weekeindjes op eilanden want... voor de echte LOL moet je met de Rode Wiefkes aan de ROL.
Na een paar wervende mails van Queen Nyn vervoegden 16 Rode Hoeden ( incl. één aspirant lid : Heleen) zich monter en niets vermoedend bij de TUK-TUK garage, gewapend met stoeltjes, tafeltjes, parasols, parapluutjes, plaids,koelboxen, verrekijkers, fototoestellen, zonnebrillen, regenhoedjes en... allemaal het rijbewijs natuurlijk, want Queen was van mening dat iedereen moest kunnen rijden in de TUK, dat komt niet zo vaak voor, dacht zij, dus grijp je kans. Ja toch? niet dan?.
Er stond bij aankomst al één snoepje TUKSI genaamd buiten, iedereen was vertederd, de loods ging open en daar verschenen nog eens vier van die brommertjes met een dak. Nu werd het wat penibel, WIE durft het stuur in handen te nemen. In je eentje op een SOLEX is tot daar aan toe, maar met minstens twee of soms zelf drie giebelende en gillende Rode Hoeden op de achterbank van deze driewielers.. dat is andere koek. Nynke, Ineke, Alma, Adèle en Rineke vatten moed en namen plaats op de bok. Eerst maar een rondje rijden, viel niet mee, die leuke schatjes bleken af en tot erg bokkige ezeltjes, de verschillende versnellingsbakjes wilden nog wel eens haperen, maar goed uiteindelijk gingen we op weg, d.w.z. vier van de vijf ezeltjes. Vier stonden reeds boven aan de klucht en waren zelfs al met gevaar voor eigen leven de weg overgestoken maar nummer vijf bleef uit zicht. Wat bleek.. Rineke’s delicate handjes waren niet bestand tegen het geweld waarmee de versnelling behandeld diende te worden. Paula dan maar eens proberen, dat ging ook niet soepeltjes bovendien zei Paula, dat zij de verantwoording voor e.e.a. niet durfde te nemen omdat “ze nog maar zo kort lid is van deze club” Nou ja zeg.. volgend jaar kom je met deze smoes niet weg hoor meid. Hoe dan ook de vier wachtenden boven aan de dijk zagen ineens een “lelijke eend” verschijnen, zou dit de oplossing zijn vroegen wij ons af. Nou nee. Paula werd afgezet door de TUK-TUK baas (Gelly, waar was je nou) en Nieneke was koetsier op wagentje nr. vijf. Petje af Nien, moedig moedig ! Affijn na een uurtje waren we drie honderd meter opgeschoten, maar toen ging het los hoor. Ik zat met Hannelore bij Alma in de achterbak. Ons respect voor onze koetsier groeide met met meter. H. hield maar niet op Alma de hemel in te prijzen ( enige angst lag hier wel aan ten grondslag denk ik) Op de smalle paden moesten we uit wijken voor tegenliggers hetgeen met veel gegil gepaard ging, want met die smalle bandjes in een GEVAARLIJKE BERM was geen pretje, H. en ik gingen regelmatig overstag om het evenwicht van het wagentje op peil te houden. Voor en achter ons bokten de ezeltjes regelmatig en af en toe vertikte er één de tocht voort te zetten en stond het hele cluppie weer stil. Hornhuizen met z´n ateliertjes en galerietjes kwam in zicht, sjonge, sjonge dat werd tijd, Hola....... de ezeltjes weigerden dit keer te stoppen, toedeloetjes, we sjeesden zó voorbij. Door naar Pieterburen dan maar, ja hoor een stop, een terras. H. en ik hadden onderweg de tentflapjes laten zakken vanwege de wind, Alma had geen last van de kou zei ze, nou nee bij de stop stond ze volgens H. met “klotsende oksels” haar koude verkrampte handen te masseren. Tijdens de koffie kwamen de sterke verhalen. Alle “backbenchers” waren vol lof voor de koetsiers. Hoe zat dat nou met die ateliertjes en galerietjes ? Nou wegens tijdgebrek maar overgeslagen tenslotte moeten we om half acht de Tukjes weer inleveren. Vooruit inpakken en ”hit the road Jack” dan maar. We trokken weer een kaartje omdat er van TUK gewisseld moest worden vanwege “anti-klit” ordonneerde Nieneke, ( goed idee). de TUK baas had ons met opzet niet geleerd de versnelling in z’n achteruit te zetten, hij had een vooruitziende blik, dus moesten de ezeltjes met duw en trekwerk in de juiste richting worden gemanoeuvreerd. Op weg maar weer, ik had weer twee getrokken van de kaartjes en kon dus weer achter de vertrouwde gerustellende rug van Alma plaats nemen , dit keer met Erica en Jikke als medepassagiers. Op de valreep kregen wij de opdracht een puzzel op te lossen onderweg. Er moeten plaatsnamen ingevuld worden riep de leiding ons na in de gauwigheid. Erica ging hier serieus mee aan de slag tot de volgende stop, een gezellige picknickplaats waar mij het nut van de meegezeulde stoeltjes en aanverwante zaken duidelijk werd. Eindelijk... alcohol e.d. dat ging er in als ko... euh alcohol dus. Na een paar kwartiertjes maar weer op pad voor “het loatste trekje” Om twee minuten over half acht stonden vijf kleine negert... ezeltjes weer bij het TUKKEN verblijf. Toen op naar de VILLA van Nieneke, alwaar een feestelijk gedekte tafel op ons wachtte. Overvloed, overvloed, denk aan de arme kindertjes in Afrika, werd er bij mij thuis dan gezegd. Allemaal weer lekkere hapjes klaargemaakt door iedereen. Gelukkig kon het overgeblevene dit keer weer mee haar huis voor de hongerende echtgenoot, hond, kat of ander gespuis.Het bleef nog geruime tijd gezellig in de Westereen.
  • Nou meisjes, dat was het weer. Bekijk de inmiddels verschenen foto’s. Een driewerf hoera voor de organisatie, het was weer super én vierwerf hoera voor de koetsiers, ik doe het jullie niet na. Dank je wel.
  • Lady Luce