Rode Hoeden en een stoet Solexen.
 
Hij had zo z'n bedenkingen, mijn huis- en echtgenoot. "Is dat nou wel verstandig jij op zo'n brommer.
Ik weet dat je met alles wat vier wielen heeft overweg kunt, maar een brommer, ik weet het niet ... ".
"Joh,.. het is maar een SOLEX hoor. In de grijze oudheid ( the mid fifty's van de vorige eeuw) was het al een vervoermiddel voor oude mensen en nu ik zelf de leeftijd heb, moet dat toch een eitje zijn," wierp ik tegen.
"Nou weet jij anders niet meer hoe ons enige tochtje samen op een brommer afliep door toedoen van "oude mensen op een Solex" ?..hij weer.
Jazeker weet ik dat.
Het was nl. zo. Mijn vriendje van toen (en nu) was niet zo op brommers. Hij was meer een fietser. Door heel zuinig te zijn met zakgeld, twee krantenwijken en een vakantiebaantje, had hij geld gespaard voor een super sportfiets, een Raleigh met 7 versnellingen.
Zelf had ik van thuis een Fongers (wij waren Groningers in het verre westen, vandaar dat merk) met drie versnellingen (Sturmey Archer) gekregen t.g.v. mijn eindexamen.
In de zomerweekeinden fietsten wij naar het strand van Zandvoort of Bloemendaal. Zowel op de heen als de terugweg wind tegen natuurlijk Vrienden, wél op brommer hadden het makkelijker, dus toen mijn verkering een keer een brommer kon lenen, hebben wij het toch maar eens gewaagd. Ter hoogte van Bloemendaal, al bijna bij het strand, dus aardig wat zand op het fietspad, maakte een bejaard stel op een Solex een onverwachte manoevre naar links, waardoor wij moesten uitwijken, nou .. onderuit natuurlijk, schaafwonden, pijnlijke schenen, EHBO. Dat was dus het einde van tochtje op de brommer wat mijn vrijer betrof.
Wij hadden thuis trouwens ook geen brommers, hoewel.... in die zelfde fifty's kreeg ik, ineens door ingewikkelde familieomstandigheden een zeer uitgebreide Amsterdamse familie, uit de Jordaan.
Zij hadden wel brommers. En op zonnige zomerzondagen wilden zij nog wel eens de wijde wereld intrekken. Nou was in die tijd alles buiten Amsterdam al gauw ver en vreemd voor de echte Jordanees.
Wij woonden net buiten de stad in een dorp dus wilde de familie na een ritje op de "brommert" op weg naar huis nog wel eens voor een "bakkie koffie of thee" bij ons aanmeren.
Dus kon het zomaar gebeuren dat er langs het tuinpad van mijn vader welliswaar geen hoge bomen stonden maar wel een rijtje blinkende brommers.
Overigens had ik vóór mijn huidige vriendje wel een paar andere vriendjes gehad en één daarvan had een brommer, zo eentje met een "buddyseat" daar zat je dan in amazonezit achterop in een outfit á la Brigitte Bardot, strakke truitjes, wijde rokken met pettycoat en "flatjes" (later werden het schoenen met hakjes en die heetten "queenies") en dan op zaterdagavond reden we zo naar het "badpaviljoen". Dit paviljoen, de naam zegt het al was overdag het terras bij het zwembad van het dorp en op zaterdagavond draaide één van de badmeesters , een student van het CIOS, daar dan plaatjes. Een voorloper van de latere disco met een disjocky zeg maar. Lekker Rock en rollen op Bill Haley of Elvis en Little Ritchard. Helmen voor die brommer bestonden nog niet ,ben je mal een hoofddoekje ( toen ook al) om het getoupeerde kapsel in model te houden.
Ach ja , toen was geluk heel gewoon.
Maar hoe kom ik nou op die Memory Lane??
Oh ja. De Rode Wiven gingen Solexen.
Wat later dan de bedoeling was kwam ik met Rineke en Queen Nynke aan in Jistrum, waar het op de verzamelplaats je alweer rood voor de ogen werd. Allemaal stormvaste hoofddeksels dit keer.
De meeste rode hoeden hadden al een proefritje rond de parkeerplaats gemaakt om even te wennen. Halverwege werden we bijna omver gereden door Lady Adéle, "het is wel een beetje eng hoor"riep zei geagiteerd. Gelly die vermomd was als een prinses uit een sprookje uit één nacht, legde geheimzinnig fluisterend vanachter haar voile de werking van de besturing uit. "Kijk Luce als je zó doet dan stopt hij vanzelf en als je zó doet speer je weg ! Ja ja. Onze Pink Lady, Alma , ook schitterend hoofddeksel, alsof ze iedere minuut in een koets zou stappen en weggalopperen, had het al aardig onder de knie. De nieuwelingen,( wie ook weer.... Ineke. Hannie Nieneke, sorry dat ik niet beter heb opgelet) allen in prima outfit deden voor niemand onder. Het geheel stond onder leiding van broer en zus Lauw en Jannie. Tijd voor mij om het ook maar eens te proberen. Lauw deed het voor, rij eerst maar even rond op de parkeerplaats, riep hij mij nog achterna. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, de bocht nemen lukte niet en op de parkeerplaats stonden al die rode hoeden in de weg, zodat er niets anders opzat dan de wijk in te schieten. Gelukkig zag toen niemand mijn gestuntel en na een paar zijstraten kwam de start weer in zich en had ik door hoe het monster te stoppen. Het werd tijd voor de start. Een schitterdend gezicht zo'n vijftien rode hoeden achter elkaar. Van te voren was ons op het hart gedrukt..... afstand houden, NIET naast elkaar gaan rijden, opletten bij oversteken (auto's) en de fietspaden zijn hier en daar smal, dus niet passeren. Nou dat ging het ene oor in en het andere uit natuurlijk. Na een minuutje of vijf had iedereen het onder de knie en ontaardde het geheel een beetje in een heuse race.
Jonkvrouwe Lucketyn sjeesde, gekleed in rood motorjack en bijpassende motorlaarzen joelend voorbij. Aan de leiding ging zus Jannie, met dicht op haar wiel Ria en Geertje,( later bleek dat die twee dagelijks op zo'n aangeklede fiets rijden dus die voorsprong telde eigenlijk niet) en aan het eind reed Lauw, om eventuele panne onderweg te kunnen oplossen. Plots bleek er een zonder benzine te staan. Lauw wist raad. Na een dik uur rijden kwam de tussenstop in zicht . Sommigen waren blauw van de kou. Queen Nynke was zéér zomers gekleed in een kort rokje (hetgeen usance was op de Solex volgens haar) dus die was aan een warme drank toe. Het duurde lang voor het peloton arriveerde, want wat bleek .. de kopgroep was op enig moment uit zicht verdwenen en de achtervolgers sloegen linksaf in plaats van rechtsaf , of andersom.
Als allerlaatste arriveerde Klazien want zij had pech onderweg, haar voertuig had er helemaal de brui aangegeven en moest vervangen worden. Gelukkig had zij zich gekleed voor een poolreis dus last van de kou had zij niet gehad. Op de terugweg ging mijn Solexje steeds langzamer rijden, wat nu .. ook een lege tank. iedereen ging mij met veel gelach en leedvermaak voorbij, totdat Lauw ineens naast mij opdook. Hij doet het niet meer, riep ik waarop hij iets terug zei wat ik door die klereherrie niet kon verstaan. Hij kwam rechts van mij rijden en morrelde al rijdend wat aan het pruttelpotje en waarachtig.. ineens had ik een opgevoerde motor, en met wel 75 km per uur haalde ik het hele zooitje weer in en zoefde ze allemaal voorbij Ziezo !! Dat werd natuurlijk niet gepikt en weldra waren daar weer Ria, Gelly, Alma en nog een stelletje motormuizen die de kop namen.Veel te vroeg kwam het eind in zicht en na nog een paar foto's in het muziekpaviljoen, ging het richting plaatselijke kroeg, alwaar er buiten de kastelein slechts één klant aanwezig was. Veel publiek hadden we dus niet, maar dat mocht de pret niet drukken want onderweg hadden we weer veel bekijks, de paar auto's die wij tegenkwamen waren allemaal maar even tot stilstand gekomen waarschijnlijk omdat de bestuurders dat aanstormende rode gevaar niet helemaal vertrouwden. Na nog een genoeglijk uurtje stapte iedereen weer in een voertuig op vier wielen en trok men huiswaarts. Wel vrouwen de volgende keer gaan wij ons ADELIJK gedragen hoor. Je horen er binnenkort meer van.
Groet van motorcoureur Lady Luce.